جستارهای معماری

 

خانه - خانه برای معماران ژاپنی

In Search of Architecture

House - House for Japan Architects

                    خانه برای معماران ژاپنی - تویو ایتو

 

تویو ایتو

کل معماری را می­توان در سه سطح: استفاده عملی، معنایی و ترکیبی (کمپوزیسیون) تعبیر کرد. در استفاده عملی، خانه فضایی است که بتوان تمام فعالیت­های خانگی را بی دردسر در آن انجام داد. در حالت معنایی، خانه فضایی را تامین می­کند که مردم بتوانند از حرص و ولع، بیگانگی و تنش­های زندگی شهری رهایی یابند و در ترکیب، خانه ابتدایی­ترین نوع معماری است که در آن روابط میان عناصر معماری می­تواند ترکیب شود. در اصطلاح عملی، خانه مهم­تر از انواع دیگر معماری نیست. در سطح معنایی، خانه به سرعت مفهوم خود را به عنوان مکان آرمیدن از دست می­دهد. در شرایط بسیار پرجمعیت سکونت­گاه­های شهری، مردم کارکردهای اصلی خانگی مانند خوردن و سرگرمی­شان را در تسهیلات شهری غیر از خانه انجام می­دهند. زندگی فردی در شهر شکل چیزی شبیه به کولاژی از فعالیت­هایی جدا از هم، زودگذر و فضایی گوناگون به خود گرفته است.

 

 

                    خانه برای معماران ژاپنی - ماساکو هایاشی

ماساکو هایاشی

خانه یا محل سکونت نسبت به تمام انواع معماری، عمیق ترین ارتباط را با هستی یا وجود انسانی دارد. علاوه بر این، پیچیده ترین نوع ساختمان است که تمامی جنبه­های معماری را در بر می­گیرد و بسیار جالب است که احساس می­کنم یک نفر می­تواند تمام عمر خود را در آن سپری کند. نه تنها امروز، بلکه در تمامی دوران، خانه جایگاهی با اهمیتی ویژه­ در معماری به خود اختصاص می­دهد. خانه صحنه زندگی بشری است. مکان زندگی انسان، تاثیر به سزایی در فعالیت­ها و افکار شخصی دارد. در جامعه، خانه بایستی بیشتر از هر نوع ساختمان دیگری مورد توجه قرار گیرد. مردم به شدت به خانه­های بهتر علاقه­مند هستند و به منظور برآوردن خواسته­های مردم، معماران بایستی تمامی جنبه­های جامعه را بررسی و مطالعه کنند.

 

 

                    خانه برای معماران ژاپنی - کازوماسا یاماشیتا

کازوماسا یاماشیتا

خانه برای من، صرفا موضوعی برای طراحی است. اغلب مردم، زمین­های کوچک می­خرند و خانه­های مستقل کوچکی در آن احداث می­کنند. به همین دلیل معماران جوان موقعیت­های نسبتا زیادی برای طراحی چنین خانه­هایی دارند. شعر ژاپنی برخی قالب­ها از جمله هایکو و تانکا را به خدمت می­گیرد که در آنها با تعداد عبارت­های مشخص و واژگان محدود، احساسات و اندیشه­های فلسفی با ظرافت بیان می­شوند. طراحی خانه­های کوچک و مستقل به ترکیب این نوع اشعار شبیه است. به علاوه از آنجا که خانه معمولا باید در عرض یک سال از تاریخ شروع تکمیل شود، موقعیت خوبی برای تجربه اندوزی مسائل معماری به شمار می­آید. سبک­های زندگی مردم امروزه بر حسب میزان غربی شدن آنها شدیدا متنوع است در نتیجه حاصل کار ساخت خانه­ها برای مردم هم آشفتگی را به دنبال دارد، بنابراین موضوع اصلی طراحی خانه­های کوچک و مستقل در پیدا کردن و عرضه راه­های جدید برای هماهنگ سازی محیط خلاصه می­شود.

 

 

                    خانه برای معماران ژاپنی - مونتا موزونا

مونتا موزونا

به قول بیرس (طنز نویس آمریکایی)، هرچقدر هم که معماران وراجی کنند، در روی زمین خانه انسان زیان آورتر از ویروس است. اما رفتار من با دو دلی آمیخته است، چراکه می­توانم به سیاق دن کیشوت بگویم که خانه مرکز جهان و کل عالم است. با اختیار کردن ترکیبی از اولی که دیدگاهی انسانی دارد، دوست دارم که شهر متداول را ویران کنم و جهانی بیافرینم که چیزی شبیه به آنچه در اسطوره­ها یافت می­شود باشد. انگاره­هایی وجود دارد از قبیل اینکه "شهر، نوعی درخت است" و "شهر نوعی نیم شبکه است"، اما من ترجیح می­دهم که این نوع رابطه بین شهر و معماری را کنار بگذارم و بگویم که خانه در کیهان حضور دارد و کیهان هم در خانه حضور دارد. تصویری که من در نظر دارم شبیه به لانه­ای از جعبه­هاست.

 

 

                    خانه برای معماران ژاپنی - مایومی میاواکی

مایومی میاواکی

خانه، خودم هستم. البته، درباره انواع دیگر معماری نیز همین طور فکر می­کنم، ولی حس ارتباط با خودم قوی تر است از با خانه. من فضاهای پنهان شده را دوست دارم. دوست دارم قادر باشم آزادانه زندگی کنم. هروقت بخواهم دراز بکشم، هر وقت بخواهم در فضاهایی که در بیرون به طور درخشانی رنگ شده­اند گردش کنم. دوست دارم گاهی اوقات صداهایی از جهان دور دست را بشنوم و همچنین قادر باشم آسمان دوردست را در حالی که دائما آگاه از فعالیت­های روزانه خانواده­ام باشم ببینم. من کاملا به شیوه زندگی عادی و آرام، عشق می­ورزم. خالقان فلسفه معماری معاصر به وجود انسان عملا به مثابه واحدهایی از جامعه توجه کردند و با این گرایش فکری، خانه صرفا محل سکونت شد. تاکید در طراحی به تعیین جا و کمال واحدهای مسکونی قرار داده شده بود. متاسفانه توجه بسیار زیادی صرف تکنولوژی کردند و نتیجه آن کم توجهی به شیوه­هایی بود که در آن مردم می­بایست در میان این فضاها زندگی کنند اما اکنون معماران در پی شیوه­هایی برای تدارک محیطی هستند که افراد بتوانند به نحوی شایسته با بهترین شخصیت انسانی در آن زندگی کنند.

 

 

                    خانه برای معماران ژاپنی - تادائو آندو

تادائو آندو

خانه را می­توان به عنوان فضایی سه بعدی که خانواده­ای متشکل از تعداد معینی از افراد را در برگرفته است دانست. از آنجا که مقیاس خانه محدود به آن اندازه­ای است که دست انسان بتواند به همه چیز برسد، معماری فضای سکونتی و هر آنچه که با آن در می­آمیزد، با پوست انسان تماس می­یابد. اما خانه نمی­تواند مکان تجمع خصوصی نابی باشد چراکه در گستره­ای وسیع تحت نفوذ آن دسته از شرایط سیاسی، اقتصادی و اجتماعی است که پیش زمینه­ای را شکل می­دهند که چشم پوشیدن از آنها ممکن نیست. از آنجا که خانه عینیت بخش انبوهه کنش­های انسانی است، مسائلی را هم در تمامی جنبه­های معماری در بر می­گیرد. در محیط شهری فرو مرتبه­ای که دستاورد جامعه­ای است که تکنولوژی را بر همه چیز حاکم می­کند، خانه شخصی، آخرین پناهگاه بشر شده است. در نتیجه خانه شخصی عالم صغیر مفهومی اجتماعی، در برابر پیشینه فلسفه فردی است. این خود موقعیتی است برای دریافتن اینکه چگونه معماری باید با محیط طبیعی و شهری مرتبط باشد و مصالح را از طریق تماس مستقیم انسان، ملموس سازد. فضاهای انبوه عرضه شده در طراحی مسکونی می­تواند نقطه آغازی باشد برای طراحی تمام انواع دیگر فضاهای شهری معمارانه.

 

منبع: میاواکی.مایومی.1376.ده پرسش از هشت معمار.ترجمه مهندسین مشاور جودت و همکاران.نشر خاک. 

 

آرش پوراسماعیل

 



موضوعات: