بـدرود استـاد

 

پایانی غم انگیز برای ما، آغازی دلنشین برای او 

 

  

آخرين باری كه او را ديديم،‌ همايش جامع معماری همدان بود. در روز اول همایش، ایشان سخنران نخست بودند. بخاطر می­آوریم زمانی را که مجری از پدر مرمت و تاريخ معماری ايران و چهره ماندگار اين سرزمين سخن گفت؛‌ بعد از آن قرار شد در يك همايش يك روزه مرمت در مهر ماه سال جاری ميزبان ايشان باشيم،‌ ولی حيف كه امروز فقط می­توانيم بگوييم، استاد سفرت به خير و روحت شاد... ما به يادت خواهيم بود.

 

        استاد باقر آیت الله زاده شیرازی

 

بيوگرافی استاد باقر آيت­الله زاده شيرازی

 

وی به سال 1315 در نجف اشرف متولد گردید. ديپلم رياضی و فيزيك را در سال 1335 از دبيرستان دارالفنون اخذ نمود. در سال 1342 موفق به دریافت درجه كارشناسی ارشد معماری از دانشگاه هنرهای زيبای تهران شد. دوره عالی شهرسازی را به سال 1342 شروع نمود ولی آن را نيمه كاره رها كرد و عازم ايتاليا شد،‌ در آنجا دوره تخصصی مطالعه و مرمت بناها و بافت­های تاريخی دكتری را در دانشگاه ساپينزای رم گذراند و در سال 1350 فارغ­التحصيل گشت. سپس برای يك دوره كوتاه مدت مرمت بافت­های سنگی به انيستيتوی مطالعات پيشرفته معماری يورك واقع در انگلستان رفت. او بين سالهای 1345 تا 1358 رئيس دفتر فنی سازمان ملی حفاظت آثار باستانی ايران در استان اصفهان و كارشناس مسئول پژوهش و مرمت بناها و بافت­های تاريخی بود. در فاصله بين سالهای 1358 تا 1366ریاست سازمان ملی حفاظت آثار باستانی ايران و سرپرستی اداره كل بناها و آثار باستانی ايران را بر عهده گرفت. در سال 1366 معاون اجرائی، ‌قائم مقام و كارشناس پژوهشی مسئول در سازمان ميراث فرهنگی كشور شد و در سال 1379 از همان ارگان بازنشسته گرديد. ايشان در حوزه آموزشی،‌ تحقيقاتی و حرفه­ای نيز فعاليت داشتند. از سال 1355 تا سال 1385 در زمينه­های مختلف معماری،‌ شهرسازی و مرمت در دانشگاه­های دولتی و آزاد بصورت استاد مدعو حضور داشتند. از سال 1379 تا 1385 عضو هيات علمی دانشگاه آزاد اسلامی مركز، ‌دانشكده هنر و معماری و كارشناسی ارشد مرمت بناها و بافت­های تاريخی بودند. در بين سال­های 1359 تا 1385 به عنوان مدير مسئول و موسس مجله تخصصی و علمی- ترويجی "اثر" وابسته به سازمان ميراث فرهنگی كشور فعاليت داشتند. در فاصله سال­های 1379 تا 1385 عضو موسس و رئيس موسسه فرهنگی ايكوموس ايران،‌ كميته ملی ايكوموس بين­الملل وابسته به يونسكو بودند. دكتر شيرازی دبيری كنگره اول، ‌دوم و سوم تاريخ معماری و شهرسازی را بر عهده داشتند. بين سال­های 1380 تا 1385 عضو پيوسته فرهنگستان هنر ايران بودند. او در سال 1380 به عنوان چهره ماندگار معرفی شد و در سال 1383 برگزيده بازنشسته ملی گشت و چهار لوح تقدير از دانشگاه آزاد و لوح تقدير بهترين ترجمه كتاب را دريافت نمود. ایشان در دوران فعاليتش راهنمايی ‌بيش از صد رساله دكترا،‌ كارشناسی ارشد و كارشناسی را بر عهده داشت. وی همچنین عضو افتخاری آكادمی معماری كشورهای شرقی بودند. استاد حدود 120 تاليف،‌ ترجمه در ارتباط با معماری و شهرسازی دارند كه از جمله آنان به ترجمه كتاب معماری‌اسلامی ايران اثر هيلن براند و جلد دوم و سوم بررسی‌ هنر ايران - دوره اسلامی و بخشی از جلد اول در ارتباط دوره هخامنشی و پارتی می­توان اشاره نمود.

 

پایانی غم انگیز

 

در روز ۲۸ مرداد، در مراسم بزرگداشتی که برای دکتر شیرازی برگزار شده بود و جمعی از اساتید معماری و مرمت و سایر علاقه مندان به ایشان در این مراسم حضور داشتند، استاد شیرازی سخنانی دلنشین به زبان آورد، از معماری ایرانی گفت و از مرمت بناهای تاریخی و مذهبی و همچنین اجر معنوی و پاداش اخروی چنین امری و یاد آور شد که تمام تلاشهایش در این مسیر برای جلب رضای خداوند بوده است، پس از پایان سخنرانی در میان دیدگان همه حضار، حال ایشان نامساعد شد و جلسه به هم خورد، هر کسی به نوبه خود تلاش کرد تا کاری انجام دهد، عده ای می گریستند، برخی در تلاش برای انجام کاری و کمکی بودند... ولی سرانجام حتی تنفس مصنوعی و ماساژ قلبی هم کارساز نیافتاد و بدین ترتیب استاد در آغوش تمام دوست دارانش دیده از جهان فروبست. روحش شاد و قرین آرامش باد.

 

فضای رويداد

    



موضوعات: