نقدی بر یک رویــداد

نتیجه نهایی اولین مسابقه وبلاگهای معماری

                       نتیجه نهایی اولین مسابقه وبلاگ های معماری  

گزیده خبر :

هیأت داوران اولین مسابقه وبلاگ‌های معماری، متشکل از آقایان کمال یوسف‌پور، کورش رفیعی، ایمان رئیسی، علی سلطانی و بهرام هوشیار یوسفی و پس از بررسی و ارزیابی محتوایی 17 وبلاگ راه‌یافته به بخش داوری، بر اساس معیارهای ده‌گانه از پیش اعلام شده، 10 وبلاگ‌ زیر را که موفق به کسب بیش از 50 درصد مجموع امتیازات داوران (500 امتیاز) شده‌اند، به عنوان وبلاگ‌های برتر بخش دوم اولین مسابقه وبلاگ‌های معماری اعلام کرد:

      نتیجه نهایی اولین مسابقه وبلاگ های معماری

  

نقد فضای رویداد:

بالاخره طبق جدولی که رسما توسط سایت آیگاه ارائه شد، نتیجه نهایی مسابقه وبلاگهای معماری اعلام گردید. فارغ از نتیجه کلی، این مسابقه تجربه ای جدید و ابتکاری نو در عرصه وبلاگ نویسی معماری محسوب می­شد و بی شک نتایج سودمند آن در آینده بیشتر هویدا خواهد شد، پس بر خود واجب می­دانیم از زحمات بی­وقفه مهندس بستامی که صادقانه زمینه ساز چنین حرکتی شدند قدردانی نماییم و امید این را داشته باشیم که در آتیه شاهد حرکات جدی تری در این عرصه باشیم. اما در کنار کلیت موفق این رویداد، معتقدیم این مسابقه فاقد نقص و کاستی نبود و با مشکلات متعددی چه در حین برگزاری و چه در سایر بخش ها مواجه گردید. نقص و کاستی هایی که نه در ماهیت رقابت بلکه در بطن فردیت ها نمود یافته بود و از نقص در خود ما حکایت داشت.

 

در مرحله نخست پیش از برگزاری مسابقه، طبق دعوت رسمی که از فضای رویداد برای شرکت در رقابت صورت گرفت اولین دغدغه های ذهنی ما جهت اجابت این درخواست شکل گرفت، چراکه فضای رویداد وبلاگی بود که تنها چند ماه از آغاز فعالیت آن می­گذشت و با تجربه اندکی که ما در عرصه وبلاگ نویسی داشتیم هرگز در خود توان رقابت با وبلاگهایی که سالها از فعالیت آنها سپری می­شد نمی­دیدیم. اما از طرفی هم این رقابت می­توانست اولین محک جدی و تجربه ای مفید برای ما جهت آگاهی از میزان موفقیتمان در این مدت بسیار کوتاه باشد.

  

اما علاوه بر این موضوعات، ملاحظاتی هم نسبت به نحوه برگزاری مسابقه برایمان وجود داشت، چرا که نحوه رای گیری در فضای مجازی در هاله ای از ابهام قرار داشت و ما از همان روزهای نخست خواستار تشکیل یک هیات داوری بی طرف جهت قضاوت در انتخاب وبلاگ برگزیده بودیم. اما خود این قضیه هم که یک هیات داوری تا چه اندازه می­توانست صادقانه و بدون توجه به روابط دوستانه تصمیم گیر اصلی قضیه باشد دقیقا روشن نبود و این می­توانست به برخوردهای سلیقه ای جهت انتخاب بهترین ها منتهی گردد.

 

در هر صورت فارغ از این ملاحظات رقابت از اول فروردین آغاز شد و به کار خود ادامه داد، اما مساله ای که حداقل برای ما جالب بود آرایی بود که فضای رویداد به عنوان کم سن و سال ترین وبلاگ معماری در این نظرسنجی کسب کرد و تا آخرین روز رقابت در صدر جدول نظرسنجی قرار داشت، اما حذف ناگهانی وبلاگ از گردونه رقابت با برچسب آرای مشکوک، شوکی بود که ما را به تامل بیشتر واداشت. به هر حال ما به عنوان نویسندگان فضای رویداد در محضر وجدان خود آسوده بودیم چراکه قدمی برخلاف قوانین مسابقه برنداشتیم و آنچه اتفاق افتاد و کسب مقام سوم را در مرحله نخست برایمان رقم زد بیش از اینکه مایه افتخار ما گردد، تصویر فضای رویداد را در نزد مخاطبین خدشه دار نمود. بی گمان تمامی کسانی که در همان روزهای نخست با چند رای مشکوک از گردونه رقابت حذف شده بودند از خود سئوال می­کردند چگونه ممکن است وبلاگی با 60 رای مشکوک نه تنها تا روز آخر حذف نمی­شود بلکه مقام هم به آن تعلق می­گیرد؟

   

قطعا این سئوالی است که جواب آن را در بی تجربگی خودمان یافته ایم و اینکه ظاهرا بازیگران بسیاری در این دنیای مجازی، بدون نام و نشان، تاثیر گذار و تصمیم گیر اصلی هر ماجرایی هستند. اشخاصی که در صورت تمایل کسی را به عرش اعلی می­برند و یا تا انتهای بدنامی همراهی می کنند. به هر حال ما به عنوان یک عضو بسیار کوچک از این دنیای بی­کران مجازی سعی خودمان را کرده ایم که صادقانه و بدون ریا دغدغه های ذهنی و مطالبمان را با دیگران به اشتراک بگذاریم و آنچه در دل داشته ایم نه برای خوشامد کسی و نه برای بدنامی دیگری بازگوییم. بی شک این قضیه بدون ایراد و اشکال نبوده و نخواهد بود چراکه ما نه برای خودمان جایگاهی متصور بوده ایم و نه خواهیم بود. ما در آغاز راهیم و آنچه برایمان بزرگترین هدیه و پاداش محسوب می­شود آشنایی با بسیاری از نخبگانی است که قبلا نمی شناختیم. در این مدت کوتاه دوستان بسیاری یافته ایم، چیزهای زیادی آموخته ایم، انسانهای شریفی را دیده ایم و شناخته ایم و این بزرگترین دستاوردی است که این تکنولوژی بی کران عایدمان کرده است.

  

آری ما در این پهنه وسیع تجارب گوناگونی کسب کرده ایم؛ آموخته ایم که دغدغه های فردی و اجتماعی را در عرصه ای وسیع تر به نظاره بنشینیم؛ آموخته ایم وسعت بی کران دنیای مجازی در پیشگاه اندیشه توانمند بسیاری از افراد گمنام کارزاری بیش نیست. آموخته ایم آنها که سکوت پیشه کرده اند و چه بسا در گوشه ای به خدمت صادقانه مشغولند مقبولیتی فراتر از خبرسازان پرهیاهو و جنجال آفرینانی دارند که در خدمت اهداف حقیر و دنیای کوچک خویشتن خویش اند.

در انتها صمیمانه دست تمامی بزرگواران خود را می بوسیم و فروتنانه در محضر تمامی فرزانگان سر تعظیم فرود می­آوریم. باشد که باشیم و باشند و باز هم بیاموزیم .

 

فضای رویداد

  



موضوعات: