با هم بخوانیم

 

قدرت ایده­های واقعیت نیافته

بخشی از کتاب شعر فضا / تادائو آندو

 

 

Read Together

The Power Of Unrealized Vision

A Part Of Poetry Of Space / Tadao Ando

 

زمانی که هنجارهای یک دوران خاص از هم می­پاشد، این توهم بوجود می­آید که همه چیز برگشت پذیر گشته است. آن گاه همه چیزها ناگهان در برهوتی بی­پایان زوال می­یابند. امروز آفرینندگان معماری همچون مسافرانی هستند که در صحرایی بی­کران سرگردانند. آنها زمانی از یک راه طی شده مشخص مطابقت می­کردند، اما اکنون خودشان را در سرزمینی نامشخص و متروک می­یابند که هیچ راهنمایی پیش رویشان نیست. گویا باید چنین گفت که در هر زمانه و در هر گونه تلاش، قلمروی وجود دارد که شخص آفریننده به ناگزیر در آن قلمرو کار می­کند. هر کسی که خواهان یافتن مسیری در گستره آن قلمرو است و قصد دارد که سرانجام به محدوده­ای مشخص وارد شود، می­بایست همواره نشانه­هایی را که در طول راه می­بیند، در همان حال که پیش می­رود، پشت سر بگذارد. معماران تنها با تعهدی عمیق به معماری می­توانند بصیرتی را که پیش برنده آنان است حفظ کنند.

 

ساختمان­هایی که یک معمار در بستری عقیم می­آفریند به منزله طرح افکنی­های آینده اوست که از تعهدی عمیق سرچشمه گرفته­اند. آنچه که بیشتر اهمیت دارد، شدت انعکاس آن تعهد در معماری است. ساختمان­ها تنها هنگامی می­توانند تحرکی واقعی و پر نشاط ایجاد کنند که افق و جهانی تازه را بگشایند. در حقیقت، نیاز بنیادین معماری، توانایی آن در برانگیختن روان انسانی است. از این رو، هر چقدر شور و اشتیاق معماری قوی­تر باشد، احتمال اینکه بخواهد از چارچوب شرایط موجود فاصله بگیرد بیشتر می­گردد. این احتمال نیز وجود دارد که جامعه در پذیرش طرح پویای واقعی رغبتی نشان ندهد. اگر آن طرح به واقعیت نرسد و یا طرحی غیر واقعی باشد، تفکر معمار هر چه بیشتر و عمیق­تر به سمت طرح­های جدید برآمده از تعهد او سوق داده می­شود. حتی اگر یک طرح معماری، تجسم عینی نیابد ایده معمار به هر حال می­بایست در آینده مورد استفاده قرار گیرد. آن طرح قطعا بعد از مدتی یا در جایی دیگر ظهور خواهد یافت. 

 

اولدوز فضلعلی
 



موضوعات: